Dekoherencja nie jest jednak przez wszystkich uznawana za samodzielne rozwiązanie problemu pomiaru. Wyjaśnia ona, dlaczego interferencja między makroskopowo różnymi alternatywami staje się praktycznie niewidoczna, ale sama nie rozstrzyga, czy wszystkie gałęzie opisu są realne, czy następuje rzeczywisty kolaps, czy też stan kwantowy ma charakter informacyjny względem obserwatora.
Obserwator jako układ kwantowy Szczególne trudności pojawiają się wtedy, gdy sam obserwator albo całe laboratorium są traktowane jako układ kwantowy. Najbardziej znanym przykładem jest scenariusz przyjaciela Wignera. Przyjaciel wykonuje pomiar wewnątrz laboratorium i zapisuje wynik, natomiast zewnętrzny obserwator może próbować opisać całe laboratorium, łącznie z przyjacielem, jako układ pozostający w superpozycji. Pytanie brzmi wtedy, czy obaj obserwatorzy mogą przypisać jeden wspólny, niezależny od perspektywy fakt dotyczący wyniku.