W nowszych wersjach tego rodzaju rozumowań problem przeniesiono z pojedynczego paradoksu myślowego na bardziej formalne twierdzenia ograniczające. Časlav Brukner argumentował, że przy pewnych założeniach mechanika kwantowa podważa możliwość jednoczesnego utrzymania niezależnych od obserwatora faktów dla wszystkich uczestników eksperymentu. W późniejszych komentarzach ujmował to jako pytanie o relacyjną obiektywność wyniku, czyli o to, co musi być spełnione, aby różne perspektywy obserwacyjne dawały zgodny opis jednego zdarzenia pomiarowego.
Pokrewne analizy zwracają uwagę na materialne rekordy pomiarów. Nie wystarczy zapytać, co obserwator „wie”; trzeba też określić, czy fizyczne ślady wyniku mogą być jednocześnie objęte opisem kwantowym zewnętrznego obserwatora i opisem klasycznego zapisu wewnątrz laboratorium. Rozszerzony argument Frauchiger–Rennera jest przykładem próby pokazania, że różni agenci stosujący teorię kwantową do siebie nawzajem mogą dojść do napięć, jeśli jednocześnie przyjmie się uniwersalną ważność teorii, jednoznaczność wyników i pewne założenia o spójności wnioskowania.