został powołany na stanowisko profesora zwyczajnego neurologii, a od 1962 r. kierował polikliniką neurologiczną w Szpitalu Uniwersyteckim w Genewie.
Kariera naukowa Najistotniejszym wkładem de Morsiera była próba opracowania klinicznej kartografii halucynacji. Dążył do opisania halucynacji, rozróżniając ich przyczyny, struktury oraz konteksty psychologiczne. Zidentyfikował i sformalizował kilka odrębnych zespołów obejmujących halucynacje:
Zespół Charles'a Bonneta odnosi się do złożonych halucynacji wzrokowych występujących u osób z zachowaną sprawnością poznawczą, ale ze znacznym upośledzeniem wzroku. Po raz pierwszy opisany w XVIII w. przez szwajcarskiego przyrodnika Charlesa Bonneta, został ponownie wprowadzony i nazwany przez de Morsiera w XX w. Jego ujęcie pomogło wykazać, że halucynacje mogą występować przy braku psychozy, szczególnie w przypadkach deprywacji sensorycznej. Zespół Zingerlego, nazwany na cześć austriackiego neurologa Hermanna Zingerlego, obejmuje połączenie halucynacji wzrokowych, dotykowych i somatycznych wraz z paranoidalnymi urojeniami. De Morsier podkreślał związek tego zespołu z organiczną patologią mózgu, taką jak padaczka skroniowa, odróżniając go od czysto psychiatrycznej halucynozy. Zespół Clérambaulta został nazwany przez de Morsiera na cześć jego mentora, Gaëtana de Clérambaulta.