Wokół góry zgromadzili się gapie, dziennikarze w helikopterach i wspinacze, licząc na widok erupcji.
17 kwietnia ogłoszono odkrycie wybrzuszenia na północnym zboczu góry (kryptodom). Wznosząca się magma skręciła pod północne zbocze wulkanu, które wybrzuszało się coraz bardziej.
Ostatnie sygnały i główny wybuch Wobec rosnącej aktywności sejsmicznej i wulkanicznej Johnston i pozostali wulkanolodzy z oddziału USGS w Vancouver przygotowali się do obserwacji nadciągającej erupcji. Geolog i współpracownicy od 20 kwietnia rozmieszczali na stokach wulkanu tarcze pomiarowe z odblaskami, a z posterunku obserwacyjnego Coldwater II mierzyli dalmierzem laserowym zmiany odległości do pryzmatu na wybrzuszeniu. Coldwater II, gdzie zginął Johnston, znajdował się około 8 km na północ od krateru. Ku zdumieniu geologów USGS wybrzuszenie powiększało się w tempie od 1,5 do 2,4 m na dobę.
mały|left|Johnston (w środku) pobiera próbki gazów z fumaroli przy grzbiecie wybrzuszenia na północnym stoku Mount St. Helens, 17 maja 1980 r.