Naukowcy badali też gazy wulkaniczne: 14 maja zespół z Dartmouth podał, że emisja dwutlenku siarki wynosiła 10–20 ton na dobę podczas eksplozji i około 1 tony na dobę między nimi. Choć inne zewnętrzne oznaki aktywności słabły, powtarzane pomiary wykazywały niemal stałe tempo deformacji północnego stoku, a badacze spodziewali się potężnej lawiny. Gazu magmowego nie wykryto, choć w kraterze i u szczytu wybrzuszenia pojawiły się nowe fumarole. Ocena zagrożenia wskazywała, że lawina mogłaby zatamować północne ramię , a przerwanie takiej naturalnej tamy wywołałoby groźne powodzie i lahary.
Eksplozje freatyczne, od 27 marca powtarzające się z przerwami, w maju stawały się coraz rzadsze i ustały 15 maja, a krater pozostał spokojny aż do rana 18 maja. Od 14 do 18 maja jedynym sygnałem zagrożenia był stały ruch wybrzuszenia północnego stoku na zewnątrz.
mały|Mount St. Helens dzień przed niszczycielską erupcją, sfotografowany z grzbietu, na którym znajdował się posterunek obserwacyjny Coldwater II
Aktywny Mount St. Helens zasadniczo różnił się od uśpionego: miał wielkie wybrzuszenie i krater szczytowy.