Jazz w okresie poprzedzającym lata dwudzieste pozostawał jeszcze przede wszystkim muzyką taneczną i rozrywkową. Wykonywano go w klubach, restauracjach, salach tanecznych i teatrach, a jego podstawową funkcją było towarzyszenie zabawie. Jednocześnie rozwijały się już cechy, które miały zadecydować o jego późniejszej wyjątkowości: improwizacja, indywidualny styl wykonawczy, swoboda rytmiczna i twórcze przekształcanie materiału muzycznego.
Jazz około roku 1920 był już rozpoznawalnym zjawiskiem artystycznym obecnym nie tylko w Nowym Orleanie, lecz także w Chicago, Nowym Jorku i innych amerykańskich miastach. Zakończył się w ten sposób okres jego formowania, a rozpoczęła epoka gwałtownego rozwoju i międzynarodowej ekspansji, która uczyniła go jedną z najważniejszych form muzyki XX wieku.
Era jazzu klasycznego i swingu (ok. 1920–1945) thumb|Duke Ellington dyrygujący swoją orkiestrą, 1936. Orkiestry big-bandowe należały do najważniejszych zespołów ery swingu Lata dwudzieste i pierwsza połowa lat czterdziestych XX wieku były okresem, w którym jazz przekształcił się z regionalnej muzyki afroamerykańskiej w zjawisko o zasięgu ogólnokrajowym, a następnie międzynarodowym.