Po wychłostaniu obu mężczyzn odźwierny przyznaje jednak, że nie potrafi rozstrzygnąć, który z nich jest bogiem, i odprowadza Dionizosa za kulisy, aby jego tożsamość została zweryfikowana przez Plutona i Persefonę. W parabazie chór komentuje sytuację polityczną Aten, krytykując niespójność polityki przyznawania obywatelstwa oraz brak rzeczywistej zasady merytokracji w życiu publicznym.
Pracując w pałacu Plutona, Ksantias i inny niewolnik z radością wyśmiewają własnych panów. Ten drugi objaśnia trwający spór między Eurypidesem a Ajschylosem. Eurypides, który niedawno zmarł, rzuca wyzwanie wielkiemu Ajschylos w walce o tytuł „najlepszego poety tragicznego” przy uczcie w pałacu Plutona, władcy świata podziemnego. Wyjaśnione zostaje, że Sofokles zrezygnował z udziału w konkursie z powodu swojego szacunku wobec Ajschylosa. Organizowany jest konkurs, w którym Dionizos pełni rolę sędziego. Obaj dramaturdzy na przemian cytują fragmenty swoich sztuk i wyśmiewają przeciwnika. Eurypides twierdzi, że jego bohaterowie są lepsi, ponieważ są bardziej realistyczni i logiczni, natomiast Ajschylos uważa, że jego idealizowane postacie są lepsze, gdyż są heroiczne i stanowią wzór cnót.