Istotne jest to, że władza publiczna określa zakres, standard, taryfę, ulgi, integrację i finansowanie usługi, a operator wykonuje przewozy na podstawie przyjętego modelu organizacyjnego.
W Polsce zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym lokalny transport zbiorowy, należy do zadań własnych gminy. Ustawa o publicznym transporcie zbiorowym przewiduje organizowanie przewozów w zależności od ich zasięgu, m.in. jako przewozy gminne, powiatowe, powiatowo-gminne, metropolitalne, wojewódzkie, międzywojewódzkie i międzynarodowe. Oznacza to, że odpowiedzialność za transport publiczny może być rozłożona między różne szczeble administracji, zależnie od obszaru działania i rodzaju przewozów.
Modele finansowania thumb|Związki transportowe i taryfowe w Niemczech
Finansowanie transportu publicznego zwykle łączy kilka źródeł: wpływy z biletów, rekompensaty i dotacje publiczne, środki z budżetów samorządowych i państwowych, podatki celowe, opłaty parkingowe, opłaty za korzystanie z dróg, opłaty od pracodawców lub właścicieli nieruchomości, wpływy reklamowe, dochody z najmu powierzchni oraz środki inwestycyjne z funduszy krajowych i międzynarodowych.