Z kolei prywatny autobus pracowniczy może być transportem zbiorowym, ale nie publicznym, jeżeli jest dostępny tylko dla zamkniętej grupy użytkowników.
Transport publiczny jako publicznie dostępna mobilność thumb|Hub mobilności przy dworcu Berlin Südkreuz
W nowszych badaniach nad mobilnością miejską pojęcie transportu publicznego bywa ujmowane szerzej niż publiczny transport zbiorowy. Obok autobusów, tramwajów, metra i kolei analizuje się również usługi, które są publicznie dostępne, współdzielone, zamawiane cyfrowo albo integrowane taryfowo i informacyjnie z klasyczną siecią transportową. Takie podejście nie oznacza prostego utożsamienia roweru publicznego, hulajnogi elektrycznej albo carsharingu z autobusem czy metrem, lecz przesunięcie akcentu z samego „przewozu zbiorowego” na dostęp do mobilności jako usługi publicznie dostępnej.
W literaturze anglojęzycznej takie ujęcie rozwija się przede wszystkim wokół pojęć shared mobility, public transit, mobility on demand i Mobility as a Service. Shared mobility oznacza współdzielone korzystanie z pojazdu, roweru lub innego środka transportu, dające użytkownikom krótkoterminowy dostęp do sposobu przemieszczania się wtedy, gdy jest potrzebny. Do tej grupy zalicza się m.in.