Współdzielona mikromobilność może poprawiać dostęp do transportu publicznego, ale bez odpowiedniej regulacji może także zwiększać konflikty o przestrzeń publiczną i pogłębiać nierówności dostępu.
W konsekwencji we współczesnym opisie transportu miejskiego można wyróżnić trzy poziomy pojęciowe: klasyczny publiczny transport zbiorowy, obejmujący regularne przewozy wielu pasażerów; transport publiczny w szerszym sensie, obejmujący publicznie dostępne usługi przewozowe i usługi na żądanie; oraz publicznie dostępną mobilność współdzieloną, obejmującą także indywidualnie używane, ale współdzielone środki transportu, takie jak rowery publiczne, hulajnogi, rowery elektryczne, skutery i samochody współdzielone. Granica między tymi kategoriami zależy od definicji prawnej, modelu finansowania, dostępności dla ogółu, integracji z systemem miejskim i rzeczywistej funkcji danej usługi w podróżach mieszkańców.
Usługa publiczna i finansowanie thumb|Automat biletowy transportu publicznego w Genewie