Spójne historie dostarczają natomiast formalnego języka do powiedzenia, kiedy taki opis jest dozwolony i jakie pytania można wtedy łączyć w jednym rachunku prawdopodobieństwa.
Układy zamknięte i kosmologia Jednym z motywów rozwijania historii dekoherentnych była potrzeba opisu układów zamkniętych, w tym całego Wszechświata, gdzie nie można odwołać się do zewnętrznego obserwatora wykonującego pomiar. Gell-Mann i Hartle stosowali język historii do formułowania pytań o klasyczne zachowanie się układów w kosmologii kwantowej oraz o warunki, w których z kwantowej dynamiki mogą wyłaniać się efektywne klasyczne równania ruchu.
W takim zastosowaniu historia nie jest zapisem tego, co zaobserwował konkretny eksperymentator, lecz możliwym opisem przebiegu całego układu. Ma to omijać trudność tradycyjnych sformułowań, które mówią o pomiarze wykonywanym na układzie, ale nie wyjaśniają, jak stosować ten język do sytuacji, w której „układem” jest całość rozważanej fizycznej rzeczywistości.