Przykłady zastosowań pojęciowych Spójne historie są często używane do reinterpretacji klasycznych paradoksów kwantowych. W paradoksie Einsteina-Podolsky’ego-Rosena oraz w dyskusjach o stanach splątanych podejście to podkreśla, że nie wolno łączyć w jednym rozumowaniu własności odpowiadających niezgodnym rodzinom projektorów. Pozorna możliwość przypisania jednocześnie wielu klasycznych własności może wynikać z użycia opisów, które osobno są poprawne, ale nie tworzą jednej wspólnej rodziny.
W prostszych sytuacjach, takich jak obiekty makroskopowe o dobrze określonych położeniach, odpowiednie rodziny historii są dzięki dekoherencji bardzo dobrze spójne. Dlatego pytanie o położenie zwykłego przedmiotu w kolejnych chwilach może być praktycznie traktowane klasycznie. Program spójnych historii ma więc wyjaśniać nie tylko to, dlaczego pewne kwantowe pytania są niedozwolone, lecz także dlaczego ogromna część codziennego i laboratoryjnego rozumowania klasycznego pozostaje skuteczna.