Jest regułą przejścia od stanu kwantowego do przewidywań statystycznych.
W doświadczeniu typowa weryfikacja reguły polega na przygotowaniu wielu układów w tym samym stanie i porównaniu częstości wyników z przewidywanymi prawdopodobieństwami. W interferencji amplitudy mogą się dodawać lub znosić przed podniesieniem do kwadratu, co prowadzi do wzorów interferencyjnych odmiennych od prostego dodawania klasycznych prawdopodobieństw. W pomiarach spinowych lub polaryzacyjnych reguła Borna wyznacza z kolei częstości wyników po wyborze konkretnej bazy pomiaru.
Reguła ta jest też powiązana z normalizacją funkcji falowej. Jeśli ewolucja między pomiarami jest unitarna, norma stanu pozostaje zachowana, a suma prawdopodobieństw wszystkich wzajemnie wykluczających się wyników wynosi 1. W tym sensie reguła Borna, unitarność i probabilistyczna interpretacja stanu tworzą spójny aparat obliczeniowy standardowej mechaniki kwantowej.
Historia mały|upright|Max Born, autor probabilistycznej interpretacji funkcji falowej (1926) Max Born wprowadził probabilistyczną interpretację funkcji falowej w pracy z 1926 roku poświęconej kwantowej teorii zderzeń.