Reguła Borna a problem pomiaru Reguła Borna nie usuwa sama problemu pomiaru. Standardowy formalizm wskazuje, jakie prawdopodobieństwa przypisać możliwym wynikom. Nie odpowiada jednak sam przez się na pytanie, dlaczego w pojedynczym doświadczeniu rejestrowany jest jeden określony wynik ani jak dokładnie opisać przejście od stanu kwantowego do klasycznego zapisu pomiaru. Z tego powodu reguła Borna jest jednym z punktów wspólnych, ale także jednym z miejsc spornych w interpretacjach mechaniki kwantowej.
W interpretacji kopenhaskiej i w wielu ujęciach podręcznikowych reguła Borna pełni funkcję postulatu łączącego stan kwantowy z obserwowanymi częstościami. W interpretacji wielu światów nie wprowadza się fundamentalnego kolapsu. Osobnego uzasadnienia wymaga więc to, dlaczego waga gałęzi ma być dana właśnie kwadratem amplitudy.
W teorii de Broglie’a-Bohma reguła wiąże się z hipotezą równowagi kwantowej rozkładu położeń cząstek. W QBismie bywa interpretowana jako normatywna reguła spójności osobistych przypisań prawdopodobieństwa, a nie jako bezpośredni opis obiektywnej własności układu.