Ponieważ gatunki sztandarowe dobiera się pod kątem konkretnej grupy odbiorców, mogą one należeć także do grup tradycyjnie nieuznawanych za charyzmatyczne, o ile odpowiada temu kontekst kulturowy i społeczny. Mniej charyzmatycznymi, lecz istotnymi lokalnie gatunkami są na przykład , wykorzystywany jako gatunek sztandarowy w Tanzanii, oraz krab błękitny z Zatoki Chesapeake, pełniący tę funkcję w Stanach Zjednoczonych. Rolę gatunku sztandarowego mogą odgrywać również duże, dominujące rośliny: kilka amerykańskich parków narodowych – Redwood, Joshua Tree i Saguaro – nazwano od sztandarowych gatunków roślin chronionych na ich obszarze. Różnice w rekomendacjach dotyczących wyboru gatunku sztandarowego widać wyraźnie, gdy porówna się kampanie kierowane do społeczności lokalnych z kampaniami adresowanymi do turystów.
Niektóre gatunki sztandarowe mogą być zarazem gatunkami kluczowymi. Przykładem bywa lew afrykański, którego rola drapieżnika szczytowego wpływała na strukturę zespołów dużych roślinożerców. Znaczenie to maleje jednak wraz ze spadkiem liczebności i zasięgu lwa. Dobór gatunku sztandarowego może opierać się na rozmaitych metodykach, takich jak marketing społeczny, ekonomia środowiska czy biologia konserwatorska.