W 1917 roku zaangażował się w działalność Związku Wojskowych Polaków na Dalekim Wschodzie i uczestniczył w zjazdach tej formacji w 1917 roku – w Harbinie (jako delegat okręgu władywostockiego) i we Władywostoku.
W latach 1915–1918 pracował jako inżynier na Dalekim Wschodzie, m.in. w okolicach Władywostoku. W 1919 roku służył w szeregach 5 Dywizji Syberyjskiej WP. Do Polski powrócił wraz z resztą żołnierzy dywizji w 1920 roku, na pokładzie transportowca SMS „Brandenburgia”, na którym w czasie rejsu był kwatermistrzem. W latach 1920–1923 należał do Departamentu Inżynierii i Saperów. W 1922 roku został szefem okręgu budowy osad żołnierskich w Nowogródku. Brał udział w pracach Związku Osadników i Centralnego Związku Osadników Wojskowych. W 1923 roku przez krótki czas był naczelnikiem Wydziału Budowlanego w Szefostwie Inżynierii i Saperów Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III, jednak ostatecznie zdecydował na własną działalność projektową.