Tło thumb|alt=Czarno-białe portretowe zdjęcie łysiejącego mężczyzny w okrągłych okularach|Oswald Avery (zdjęcie z 1937), kierujący zespołem, który wykazał transformującą rolę DNA Przed odkryciem Avery’ego, MacLeoda i McCarty’ego wielu biologów uważało, że informacja dziedziczna jest przenoszona raczej przez białka niż przez kwasy nukleinowe. Samo słowo „proteina” (synonim białka, z ) było historycznie związane z przekonaniem o jego pierwszorzędnej roli w organizmie (pochodzi od = pierwszej jakości), a DNA postrzegano często jako składnik strukturalny chromosomów o małej swoistości biologicznej. Kontekst medyczny badań stanowiły pneumokoki, które rozróżniano metodami serologicznymi na typy o odmiennej otoczce polisacharydowej.
Frederick Griffith w 1928 roku wykazał w swoim doświadczeniu, że połączenie zabitych cieplnie zjadliwych pneumokoków z żywymi niezjadliwymi komórkami może doprowadzić u myszy do zakażenia typem zjadliwym. Potwierdzenia uzyskali później i w berlińskim oraz w nowojorskim Rockefeller Institute. Dawson i Richard H.P. Sia opracowali następnie metodę transformacji in vitro, bez używania myszy jako gospodarzy. W latach 30.