Recepcja Odbiór pracy nie był jednoznaczny. Phoebusa Levene’a przedstawiała DNA jako regularny polimer o niewielkiej swoistości, a krystalizacja wirusa mozaiki tytoniu przez Wendella Stanleya w 1935 roku wzmacniała wyobrażenie, że geny, enzymy i wirusy mogą być przede wszystkim białkami. opisała później ten kontekst jako splot teorii wirusów, genów i enzymów w pierwszej połowie XX wieku. Źródłem wątpliwości był też status samych bakterii, co do których część uczonych nie miała pewności, czy w ogóle podlegają prawom genetyki. Na przykład Cyril Hinshelwood tłumaczył ich właściwości, w tym adaptację i mutacje, zmianami równowag biochemicznych, a nie działaniem genów.
Avery uważał wynik za bardzo ważny, ale zarazem ostrożnie formułował jego konsekwencje. Jeszcze przed publikacją opisał dotychczasowe badania nad czynnikiem transformującym i ich możliwe konsekwencje dla genetyki w długim liście do brata Roya, bakteriologa z Uniwersytetu Vanderbilta, napisanym między 13 a 26 maja 1943 roku. Zaznaczał w nim, że wynik nie został jeszcze ostatecznie dowiedziony, i stwierdzał między innymi, że „przyjemnie jest puszczać bańki mydlane, ale mądrzej przekłuć je samemu, zanim zrobi to ktoś inny”. Fragmenty korespondencji opublikowano dopiero w latach 60., a niemal pełny tekst zamieścił w biografii Avery’ego z 1976 roku.