Esej „wywarł wielki wstrząs moralny”, „[jego] ukazanie się i tocząca się później dyskusja wyznacza jeden z ważnych etapów ewolucji społecznej świadomości dotyczącej Shoah w Polsce”, a także „[jego] znaczenie polega przede wszystkim na publicznym postawieniu pytania o polską winę wobec Żydów w związku z Zagładą”, „naruszał utrwalone w PRL postrzeganie siebie przez Polaków jako ofiary”, „odpowiadał na pytanie, jak można sobie wyobrazić symboliczne zadośćuczynienie w relacji polsko-żydowskiej” i „jako wezwanie do rachunku sumienia lokuje się obok takich – najważniejszych w powojennej historii Polski – tekstów, jak List biskupów polskich do niemieckich (1965) czy esej Jana Józefa Lipskiego Dwie ojczyzny – dwa patriotyzmy (1981)”.
Według Michała Głowińskiego publikacja: „odegrała ogromną rolę w formowaniu polskiego dyskursu dotyczącego tych kwestii”, tekst sprawił, że „zaczął się w dużej skali kształtować inny niż tradycyjny styl myślenia i mówienia o poruszanych w nim sprawach, w pewnej mierze zatem odegrał on rolę przełomową, stał się inspiracją dla niezmiernie ważnego procesu i jego katalizatorem” oraz „rzadki to w dziejach piśmiennictwa przypadek, że stosunkowo niewielka wypowiedź osoby, niedysponującej władzą, niestojącej na czele potężnej instytucji, a przy tym mówiącej wyłącznie we własnym imieniu, odegrała tak doniosłą