Pierwszym angielskim Nowym Testamentem, w którym zastosowano podział na wersety, było tłumaczenie Williama Whittinghama z 1557 roku (ok. 1524–1579). Pierwszą Biblią w języku angielskim, w której zastosowano zarówno rozdziały, jak i wersety, była Biblia Genewska (Geneva Bible) opublikowana wkrótce potem przez sir Rowlanda Hilla w 1560 roku. Te podziały na wersety szybko zyskały akceptację jako standardowy sposób oznaczania wersetów i od tego czasu są używane w prawie wszystkich angielskich Bibliach i zdecydowanej większości w innych językach.
Tradycja żydowska Tekst masorecki odnotowuje kilka różnych rodzajów podziałów w obrębie ksiąg biblijnych:
Pesukim Najważniejsze są wersety, czyli pesukim. Według tradycji talmudycznej, podział tekstu na wersety ma starożytne pochodzenieTalmud Babiloński, Nedarim 37b.. W masoreckich wersjach Biblii koniec wersetu, czyli sof pasuk, oznaczany jest małym znakiem w jego ostatnim słowie zwanym silluk (co oznacza "zatrzymanie"). Mniej formalnie zakończenia wersetów są zazwyczaj oznaczane również dwiema pionowymi kropkami po słowie z silluk.