Dopiero kilka miliardów lat temu znaczenie zaczęła przejmować ciemna energia, a obserwacje supernowych typu Ia wykazały, że obecna ekspansja jest przyspieszona.

Takie trzyczęściowe ujęcie – era promieniowania, era materii i era ciemnej energii – nakłada się na bardziej szczegółową chronologię cząstek, atomów i struktur. Nie zastępuje ono etapów takich jak nukleosynteza czy rejonizacja, lecz pokazuje, który składnik bilansu energii sterował w danym czasie ekspansją i wzrostem zaburzeń.

Tempo ekspansji w każdej z tych er wynika z rozwiązań równań Friedmana dla dominującego składnika gęstości energii: Era Czynnik skali Parametr Hubble'a era promieniowania era materii era ciemnej energii

Wczesny Wszechświat Standardowy opis najwcześniejszych chwil nie zaczyna się od dobrze zdefiniowanego „punktu zerowego” w sensie klasycznej osobliwości. Ekstrapolacja ogólnej teorii względności do skrajnie wysokich energii prowadzi do zakresu, w którym znane równania przestają być wystarczające. Dlatego epoka Plancka i hipotetyczna era wielkiej unifikacji są traktowane jako obszar spekulatywny, zależny od nieustalonej teorii grawitacji kwantowej i fizyki poza Modelem Standardowym. Hipoteza wielkiej unifikacji zakłada, że przy energiach rzędu 1016 GeV oddziaływania silne, słabe i elektromagnetyczne stają się przejawami jednej symetrii.