Ponieważ TDB jest liniowo przeskalowaną postacią TCB, w precyzyjnych obliczeniach trzeba rozróżniać wielkości zgodne z TDB i TCB.
Historia TDB wprowadzono w 1976 roku jako barycentrycznego następcę czasu efemerydalnego (ET), równolegle z ziemskim czasem dynamicznym (TDT), późniejszym TT. Nazwy „barycentryczny czas dynamiczny" (TDB) i „ziemski czas dynamiczny" (TDT) przyjęto na Zgromadzeniu Ogólnym IAU w Montrealu w 1979 roku. Celem było zastąpienie nierelatywistycznej skali ET układami lepiej dostosowanymi do astronomii wysokiej precyzji i do relatywistycznego opisu ruchu ciał niebieskich. W praktyce zmiana wiązała się z przejściem od skali opartej na ruchu orbitalnym Ziemi do skal zgodnych z relatywistycznym opisem układów odniesienia.
Pierwotna definicja z 1976 roku wymagała jedynie, aby między TT a TDB występowały wyłącznie różnice okresowe. Okazała się ona jednak nie dość ścisła, ponieważ nie powiązano jej z pełną metryką relatywistyczną ani z jednoznacznie określoną relacją do skal geocentrycznych. Z tego powodu w 1991 roku IAU wprowadziła geocentryczny czas współrzędny (TCG) i barycentryczny czas współrzędny (TCB), a TDT przemianowano na TT.