W tych okolicznościach zaczęto wysuwać postulaty wzmocnienia władzy wykonawczej tak, aby jej pozycja była równa parlamentowi. Początkowo proces racjonalizacji polegał głównie na jurydyzacji zasad działania systemu parlamentarnego, to jest stworzeniu sztywnych ram prawnych regulujących działalność parlamentu wobec minimalizmu regulacji konstytucyjnych w tej dziedzinie. mały|Sprzeciw wobec nadmiernej władzy parlamentu i niestabilności tego systemu rządów (sejmokracji) oraz idea wzmocnienia władzy wykonawczej stanowiły postulaty programowe Sanacji, która przejęła władzę w wyniku zamachu majowego Właściwy parlamentaryzm zracjonalizowany ma swoją genezę w dwudziestoleciu międzywojennym. Twórcą pojęcia parlamentaryzm zracjonalizowany był rosyjski prawnik , który posłużył się nim w pracy Constitutions de l’Europe nouvelle z 1928 roku. Celem racjonalizacji systemu miało być usprawnienie rządów i przywrócenie zaburzonej równowagi między legislatywą a egzekutywą. W dwudziestoleciu międzywojennym ograniczenie silnej pozycji parlamentu (w II RP znanej pod hasłem sejmokracja, niepopularnej również m.in. na Litwie, w Jugosławii, Rumunii, Hiszpanii czy Portugalii) na rzecz zwiększenia uprawnień egzekutywy stanowiło jeden z postulatów licznych prądów autorytarnych w Europie.