Pomimo że ich założeniem była racjonalizacja parlamentaryzmu, w państwach takich jak Hiszpania pod rządami generała Franco czy Portugalia pod rządami Salzara, korekty systemu okazały się na tyle znaczące, że stracił on cechy systemu parlamentarnego i stał się de facto postacią autorytaryzmu.
System parlamentaryzmu zracjonalizowanego w pełni rozwinął się po 1945 roku.
Koncepcje Racjonalizacja najczęściej wiąże się ze wzmocnieniem pozycji władzy wykonawczej (roli prezydenta lub szefa rządu), jednak może wiązać się również z umocnieniem pozycji parlamentu w kierunku systemu rządów zgromadzenia. W historii istniało wiele koncepcji racjonalizacji parlamentaryzmu. Poza uregulowaniem zasad prawnych dotyczących działania parlamentu i wzmocnieniem roli egzekutywy, racjonalizację rozumiano także jako stworzenie mechanizmu zapewniającego skuteczność forsowania przez rząd swoich projektów legislacyjnych w parlamencie. Jednym ze sposobów rozumienia racjonalizacji parlamentaryzmu jest także przekształcenie w modelu reprezentatywności parlamentu poprzez reformy w prawie wyborczym, mające stworzyć system dwupartyjny lub dwublokowy, niwelujący ryzyko kryzysów gabinetowych, zwiększający stabilność rządów i gwarantujący silną pozycję rady ministrów zdolnej do wprowadzania proponowanych przez siebie ustaw.