Gejza i jego pomocnicy wysadzają następnie skały przy obu krańcach górskiej doliny. Zniszczenie drogi odcina walczących na Węgrzech Turków od posiłków, a około sześćdziesięciu tysięcy żołnierzy zostaje uwięzionych w dolinie, którą wskutek zatamowania odpływu wypełnia woda. Pozbawiona posiłków armia turecka zostaje pokonana przez chrześcijan. Widząc następnego dnia tonących Turków błagających Boga o miłosierdzie, Miklos błogosławi padający na nich deszcz i udziela im chrztu. Po ich śmierci nad doliną pojawiają się białe gołębie, które zakonnik przedstawia jako dusze Turków zbawionych dzięki przyjętemu sakramentowi.
Rok później Gejza przychodzi do Miklosa, który żyje już jako pustelnik, i prosi go o wskazanie sposobu uzyskania przebaczenia. Miklos zaleca mu tę samą zasadę, którą sam kierował się w życiu: miłować nieprzyjaciół i czynić dobro tym, którzy go nienawidzą. Gejza próbuje więc zastąpić tureckich jeńców w niewoli, lecz ci odrzucają jego pomoc. Za radą derwisza oddaje się następnie w ręce oszalałego byłego kata wezyra, pozwalając mu wielokrotnie zadawać sobie cierpienia, a jednocześnie opiekując się swoim prześladowcą.