Pierre Martinetti i Rovelli przeanalizowali w tym duchu temperaturę tzw. diamentu przyczynowego, czyli skończonego obszaru czasoprzestrzeni wyznaczonego przez relację przyczynową między dwoma zdarzeniami. W ich modelu obserwator ograniczony do takiego obszaru może przypisać dostępnym obserwablom efektywną temperaturę związaną z ograniczeniem informacji. Model ilustruje, że pojęcia temperatury i czasu mogą zależeć nie tylko od globalnej geometrii, ale także od tego, jaka część układu jest fizycznie dostępna.
Nicolas C. Menicucci, S. Jay Olson i Gerard J. Milburn badali hipotezę w kontekście relacyjnym, konstruując lokalne „zegary termiczne” z podukładów większego układu bez zewnętrznego czasu. Ich analiza wskazywała, że zgodność takich zegarów wymaga szczególnych warunków, a w przybliżeniu lokalnym ponownie pojawia się związek bliski relacji Tolmana–Ehrenfesta. Praca ta traktuje hipotezę nie jako gotowy model kosmologiczny, lecz jako metodę wybierania zmiennej czasowej w opisie tła pozbawionego zegara.