W czasie pobytu 6 pp na terytorium ówczesnego Generalnego Gubernatorstwa Lubelskiego należał do zaufanych dowódcy pułku Mieczysława Norwida-Neugebauera, a jego zadaniem było utrzymywanie kontaktów z podoficerami 5 pułku piechoty. W połowie lipca 1916, w czasie kryzysu przysięgowego, został członkiem pułkowej Rady Żołnierskiej. 25 sierpnia 1917 został aresztowany przez Austriaków i osadzony w więzieniu w Przemyślu jako jeden z „przywódców buntu przeciwko służbie w Polskim Korpusie Posiłkowym”. 30 listopada 1917 został wcielony do austriackiego batalionu strzelców polnych nr 13.
Od listopada 1918 walczył w szeregach Wojska Polskiego na wojnie z Ukraińcami. 15 lipca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 czerwca 1919 podporucznikiem w piechocie i przydzielony do 6 pułku piechoty LegionówDz. Rozk. Wojsk. Nr 80 z 26 lipca 1919, poz. 2712.. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.