Pozwalała na użycie zwykłych powiększeń na dostępnym w handlu papierze bromosrebrowym, co bardzo szybko przyczyniło się do jej olbrzymiej popularności, zwłaszcza w nurcie piktorializmu w pierwszych dekadach XX wieku. Wywodzi się z niej także technika pokrewna, polegająca na przenoszeniu farby z matrycy na inny papier, znana jako przetłok bromolejowy.
Zasada działania W metodzie bromolejowej garbowanie żelatyny następuje nie na skutek naświetlania światłem żelatyny uczulonej dwuchromianem, lecz na drodze chemicznej, przy wykorzystaniu srebra tworzącego wywołany fotogram srebrowy.
Do procesu bromolejowego najlepiej nadają się fotogramy wywołane amidolem i utrwalone w zwykłym (niegarbującym) utrwalaczu. Gotowy obraz srebrowy umieszcza się w specjalnej kąpieli bielącej zawierającej dwuchromian, która natychmiast garbuje żelatynę w miejscach pokrytych srebrem. W trakcie tej reakcji srebro przechodzi w związek słabo zabarwiony, w wyniku czego obraz zanika (bieleje).