W szkielecie czaszki nie ma zgięcia u jej podstawy (basicranial deflection). Zwraca uwagę umiarkowanie długi pysk i duże oczodoły o dobrze zaznaczonym brzegu. Badacze opisują korzeń jarzmowy leżący powyżej linii zębodołowej oraz umiarkowanie grubą kość jarzmową silnie zagiętą do tyłu. Mózgoczaszkę opisują autorzy jako kopulastą. Patrząc na czaszkę z góry, widzą długi i lekko zwężający się pysk. Występują wydęte zachyłki paranosowe mijające z tyłu krótkie wyrostki zaoczodołowe. Nie stwierdza się obecności otworu zaoczodołowego. Dobrze widać natomiast zwężenie zaoczodołowe. Mózgoczaszka zdaje się owalna i widać na niej niski grzebień strzałkowy, dobrze widać także grzebień karkowy. Z kolei od dołu badacze stwierdzają płaskie podniebienie o rozbiegających się rzędach zębów z umiarkowanie długą częścią leżącą za zębami, o bokach nieco zbiegających się. Ectotympanicum jest niewielkie, ale szerokie od przodu, a do wewnątrz ogranicza je entotympanicum. Występuje 9 łukowatych grzebieni podniebiennych międzyzębowych, przy czym ich tylna połowa podzielona jest pośrodkowo. Występują też trzy zazębowe grzbiety, również podzielone. Ostatni z dobrze ukształtowanych grzbietów jest ząbkowany.