Jeszcze dalej występuje kolejny grzbiet, źle wyodrębniony, leżący przy końcu podniebienia.
Umiarkowanie gruba żuchwa nosi wysoki wyrostek dziobiasty, położony niemalże pionowo, a kończący się szeroko. Posiada też ona kłykieć nieznacznie powyżej dolnej linii zębodołowej. Autorzy opisują ponadto wydatny, zaokrąglony kąt żuchwy. Wydatny kąt występuje też u drugiego z gatunków tego rodzaju.
Wzór zębowy bystrolotów obejmuje w szczęce dwa siekacze, jeden kieł, trzy przedtrzonowce i jeden ząb trzonowy. Połówka żuchwy obejmuje natomiast dwa siekacze, jeden kieł, trzy przedtrzonowce i dwa trzonowce. W sumie jest to 30 zębów, więcej niż u owocników posiadających ich 28, a tyle samo co u skrzydłoplamków i kulecznika. Spośród stożkowatych siekaczy górnych pierwszy jest dłuższy od kolejnego. Leży za nimi długi, zakrzywiony kieł. U płci męskiej jest on dłuższy i lepiej rozwinięty niż u samic. Widnieje na nim bruzda przednio-przyśrodkowa. Pierwszy z trzech przedtrzonowców jest niewielki, a zęby policzkowe stają się coraz mniejsze. Są one prostokątne w zarysie, a guzki językowe mają zredukowane. Zęby żuchwy rozpoczynają niewielkie, gęsto upakowane siekacze, po których idzie raczej mały, prosty kieł o guzkowatym płaciku i dobrze wykształconej obręczy. Dobrze wykształcony jest również pierwszy przedtrzonowiec o trójkątnej koronie.