King zajmował się zarządzaniem klubem, natomiast Scott odpowiadał za jego publiczny wizerunek, pełnił rolę gospodarza i często występował w nim ze swoimi zespołami.
Początkowo występy muzyków amerykańskich w Wielkiej Brytanii utrudniał spór między brytyjskim a amerykańskim związkiem zawodowym muzyków. Przełomem stał się czterotygodniowy angaż Zoota Simsa w listopadzie 1961, uzyskany dzięki negocjacjom Kinga. Kolejne angaże amerykańskich muzyków opierano na zasadzie wzajemnej wymiany. W następnych latach w klubie występowali między innymi Art Blakey, Coleman Hawkins, Dizzy Gillespie, Sonny Rollins i Stan Getz, a także big-bandy Counta Basiego i Buddy’ego Richa.
W grudniu 1965 klub przeniesiono do większej siedziby przy . Dzięki regularnym występom amerykańskich solistów i zespołów oraz wspieraniu brytyjskich muzyków klub zyskał międzynarodową renomę i stał się jednym z głównych ośrodków brytyjskiego życia jazzowego.
Scott nadal prowadził działalność wykonawczą: w latach 1967–1969 należał do , pod koniec lat 60. kierował oktetem złożonym z młodych brytyjskich muzyków, a w latach 1971–1975 występował w trio z organistą ;