Istotnych odkryć dokonał w 1842 roku Pietro Kandler. Po otwarciu dwóch arkad u podstawy dzwonnicy odsłonił dwa wysunięte skrzydła budowli oraz prowadzące pomiędzy nimi centralne schody. Kandler uznał obiekt za pozostałości rzymskiej świątyni z I wieku n.e. Podczas prac odnaleziono m.in. fragment architrawu z inskrypcją Publiusza Palpelliusza Kwirynalisa oraz podstawę posągu konnego Gajusza Kalpetanusa Rantiusa Kwirynalisa Waleriusza Festusa.

Badania wznowił w latach 30. XX wieku Ferdinando Forlati, prowadząc sondaże również pod północną nawą katedry. Dopiero wykopaliska kierowane w latach 1949–1951 przez Maria Mirabellę Robertiego pozwoliły rozpoznać rzeczywistą funkcję konstrukcji jako propylejów, czyli monumentalnego wejścia, a nie samodzielnej świątyni.

Architektura Budowla miała około 17,2 m szerokości. Składała się z dwóch skrzydeł ustawionych na podium, między którymi znajdowały się schody liczące osiem stopni. Prowadziły one do przejścia utworzonego przez trzy przestrzenie między kolumnami i narożne pilastry. Układ konstrukcji porównywany jest z propylejami w starożytnym Efezie.