Podobne mechanizmy mediacyjne były widoczne w czasie kryzysu zadłużeniowego w strefie euro, zwłaszcza w odniesieniu do Grecji, gdzie działania Merkel umożliwiły przyjęcie pakietów pomocowych, mimo znaczących napięć między państwami Europy.
W okresie pandemii COVID-19 kanclerz odegrała istotną rolę w uruchomieniu unijnego funduszu odbudowy, mającego na celu wsparcie najbardziej dotkniętych kryzysem gospodarek. Działania kanclerz świadczyły o wysokim poziomie kompetencji w zakresie zarządzania kryzysowego oraz zdolności do budowania kompromisu w sytuacjach wymagających szerszej koalicji państw. Jednocześnie część analityków wskazuje, że taki sposób sprawowania przywództwa przyczyniał się do wzmacniania centralizacji decyzyjnej w Unii Europejskiej, co wywoływało napięcia, zwłaszcza wśród mniejszych państw członkowskich. Krytyce poddawano również niemieckie zaangażowanie w promowanie własnych kandydatur na kluczowe stanowiska w instytucjach unijnych, co oceniano jako działanie osłabiające demokratyczną legitymizację Wspólnoty.