W kontekście negocjacji dotyczących funduszu odbudowy podnoszono ponadto zarzut marginalizowania stanowisk krajów Europy Środkowo-Wschodniej, co przyczyniało się do pogłębiania wewnętrznych podziałów w Unii.
Jednym z najbardziej dyskutowanych aspektów polityki zagranicznej Angeli Merkel była jej postawa wobec Federacji Rosyjskiej, którą część analityków określa jako niespójną i obarczoną błędami strategicznymiMaliszewski M., Stosunki Niemcy–Rosja po Merkel i Putinie, „Społeczeństwo i Polityka” 2020, s. 105–112.. Z jednej strony Merkel poparła wprowadzenie sankcji wobec Rosji i reżimu Władimira Putina po aneksji Krymu w 2014 r., prezentując postawę solidarności z Ukrainą oraz ze społecznością międzynarodową, w szczególności z partnerami zachodnimi. Z drugiej strony aktywnie wspierała projekt Nord Stream 2, gazociągu mającego na celu zwiększenie importu rosyjskiego gazu do Niemiec, co budziło kontrowersje z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego Europy. Decyzja o kontynuowaniu tego projektu była motywowana przede wszystkim interesami niemieckiego sektora przemysłowego, jednak spotkała się z krytyką ze strony licznych państw członkowskich Unii Europejskiej, zwłaszcza Polski i krajów bałtyckichH. Mock, Evaluating NATO enlargement: from Cold War victory to the Russia–Ukraine war, „International Affairs” 2024, t.