dlatego namaszczanie stosowano również w celu zwalczania złośliwego wpływu demonów w Persji, Armenii i Grecji. Namaszczanie rozumiano również jako „pieczętowanie" dobra i opieranie się zepsuciu, prawdopodobnie przez analogię z użyciem wierzchniej warstwy oleju do konserwacji wina w starożytnych amforach, którego zepsucie przypisywano zwykle wpływom demonicznym.Encyclopædia Britannica, wyd. 11, t. 2, s. 80, 1911.

Ze względów sanitarnych i religijnych, namaszcza się czasem ciała zmarłych.Por. Mk 14,8; Łk 23,56 (BT). W średniowiecznym i wczesnonowożytnym chrześcijaństwie praktyka ta była szczególnie związana z ochroną przed wampirami i ghulami, które w przeciwnym razie mogłyby wejść w posiadanie zwłok.

Gościnność Namaszczanie gości olejem jako znak gościnności i dowód czci odnotowano w starożytnym Egipcie, Grecji i Rzymie, a także w pismach hebrajskich. Był to powszechny zwyczaj wśród starożytnych HebrajczykówPor. 2 Sm 14,2; Ps 104,15; Łk 7,38-46 (BT). Zob. też M.G. Easton, Illustrated Bible Dictionary, 1897. i kontynuowany był wśród Arabów jeszcze w XX wieku.