Ewangelicy uzyskali możliwość legalnego organizowania własnej wspólnoty dopiero po wydaniu patentu tolerancyjnego w 1781 roku.
Podczas wielkiego pożaru Hallstatt w 1750 roku uszkodzeniu uległy dach i wieża kościoła. W trakcie odbudowy romańską wieżę zwieńczono barokowym hełmem mansardowym, który zachował się do czasów współczesnych. Sam późnogotycki korpus przetrwał pożar w większym zakresie.
W latach 1888–1895 przeprowadzono restaurację i częściową regotyzację wnętrza. Usunięto część barokowego wyposażenia, wykonano neogotycki ołtarz Krzyża oraz uzupełniono wystrój rzeźbiarski. Kolejne prace konserwatorskie prowadzono w latach 1966–1967 oraz w 2002 roku, dążąc do wyeksponowania późnogotyckiego charakteru wnętrza.
Architektura Kościół jest orientowaną, późnogotycką świątynią halową o dwóch nawach i podwójnym prezbiterium. Korpus wzniesiono na planie zbliżonym do kwadratu. Pośrodku wnętrza znajduje się ośmioboczny filar, na którym oparto żebra sklepienia i który rozdziela przestrzeń na dwie równorzędne części.
Dwunawowy układ był interpretowany jako odzwierciedlenie społecznej struktury historycznego Hallstatt. Jedną część kościoła zajmowali górnicy i pracownicy salin, natomiast drugą pozostali mieszkańcy osady.