Zespół domów Wawelska–Mianowskiego zamieszkiwała dobrze zintegrowana społeczność, złożona w większości z przedstawicieli inteligencji, w tym przedwojennych urzędników i oficerów rezerwy. „Stach” i „Rarańcza” – młodsi od nich wiekiem i rangą – byli gotowi zdać dowództwo, jednak żaden ze starszych oficerów nie zgodził się objąć jednoosobowego dowodzenia. Ostatecznie na czele obrony stanął nieformalny „triumwirat”, do którego obok „Stacha” i „Rarańczy” dołączył kpt. Władysław Sieroszewski ps. „Sabała” – przewodniczący Wojskowego Sądu Specjalnego Obszaru Warszawskiego AK, którego wybuch powstania zastał przypadkowo w jednym z domów. „Triumwirat” wspierało kilku szanowanych mieszkańców, wśród nich mjr w st. spocz. Erazm Maciejewski, inż. Zygmunt Zawadzki (administrator budynków), inż. Kazimierz Majewski (komendant obrony przeciwlotniczej), sędzia Stefan Mateja (dyrektor departamentu pracy i opieki społecznej Delegatury Rządu na Kraj), adwokat Ignacy Grabski, inżynierowie Adam Kmita i Wojsław Zaborski oraz Jan Łempicki. W skład tej nieformalnej „rady wojennej” wchodzili ponadto ks. prof. Jan Salamucha oraz pchor. Stanisław Gepner ps. „Janusz” z pułku „Baszta”.