W rzeczywistości jedyna wzmianka o języku w ustawodawstwie pojawiła się w ustawach oświatowych z 1834 i 1836 roku, które stanowiły, że starogrecki (a nie katharewusa) powinien być nadal jedynym językiem czytelników i podręczników używanych w szkołach.
Nie istniał też żaden oficjalny organ, który mógłby podejmować takie decyzje: „Charakterystyczne dla przypadku greckiego jest to, że podczas gdy reformy językowe w innych nowych państwach przeprowadzano przy pomocy oficjalnych i półoficjalnych organów, katharewusa rozwijała się w sposób empiryczny i niesystematyczny, bez kongresów, komisji i akademii oraz przy niewielkim oficjalnym wsparciu”Mackridge (2009), p. 164.
Sam Korais (choć był wielbicielem jasności i precyzji języka francuskiego narzuconej przepisami) wyraźnie odrzucał ideę odgórnego narzucania standardów językowych przez instytucję wzorowaną na Akademię Francuską. Jako świecki republikanin, zarówno w języku, jak i w polityce, odrzucał tę „tyranię” i opowiadał się za nieformalnym modelem „parlamentarnym”;