Michała Jagacica i Stanisława Żura, którzy w imieniu pozostałych kmieci przyjęli ten czynsz i poddali się ewentualnym karom kościelnym. W 1469 Jan Świdwa Starszy pozwany został ze swej części miasta Szamotuły oraz połówek dziedzin, m.in. Jastrowa, przez Jana syna zmarłego Wincentego Sierakowskiego o 100 grzywien półgroszy, które zapisał Wincentemu. W 1493 połowę wsi Jastrowo uwolniono od czynszu jednej kopy groszy monety pospolitej od sumy głównej 15 grzywien szer. półgroszy na rzecz kaznodzieji w kolegiacie św. Marii Magdaleny w Poznaniu. Obowiązywał dalej czynsz w tej samej wysokości obciążający drugą połowę Jastrowa, własność Andrzeja z Szamotuł kasztelana kaliskiego. W 1493 całość lub częśc połowy Jastrowa należącej do połówek Jana Świdwy Starszego lub Andrzeja, została uwolniona od sumy głównej 116 złotych węgierskich oraz od czynszu rocznego z tej sumy na rzecz wikariuszy katedry poznańskiej.
W latach 1460-1462 właścicielem we wsi był także Jan Świdwa Młodszy z Szamotuł, brat Jana Świdwy Starszego. W 1462 zapisał na kmieciach jastrowskich 5 grzywien czynszu rocznego księdzu Benedyktowi altaryście w Grodzisku za 60 grzywien z zastrzeżeniem prawa wykupu.