Ten opis nie wynika sam z równania Schrödingera. Ewolucja zgodna z tym równaniem nie wybiera jednego składnika superpozycji, lecz prowadzi do dalszej superpozycji, także wtedy, gdy układ oddziałuje z aparatem pomiarowym. Dlatego w standardowym formalizmie postulat załamania jest regułą odrębną od ewolucji unitarnej, służącą do przypisania stanu po uzyskaniu konkretnego, klasycznie określonego wyniku pomiaru.
Terminologia
W literaturze spotyka się kilka bliskich nazw. „Redukcja wektora stanu” odnosi się do zapisu stanu jako wektora w przestrzeni Hilberta, a „załamanie funkcji falowej” do funkcyjnej reprezentacji stanu, w tym kontekście zwykle położeniowej, w której stan przedstawia się jako funkcję falową. W praktyce oba określenia bywają używane wymiennie, choć „funkcja falowa” jest tylko jedną z reprezentacji ogólniejszego stanu kwantowego.
Określenie „redukcja” jest bliższe tradycji von Neumanna i bywa wygodne wtedy, gdy mówi się o rzutowaniu stanu na podprzestrzeń odpowiadającą wynikowi pomiaru.
Problem pomiaru