Załamanie jest centralnym elementem problemu pomiaru, ponieważ wskazuje na napięcie między dwoma opisami tej samej sytuacji. Jeżeli układ mierzony i aparat pomiarowy traktuje się łącznie jako układ kwantowy, stan takiego układu powinien ewoluować unitarnie. Taka ewolucja nie wybiera jednak jednego wyniku, lecz prowadzi do splątania układu z aparatem i środowiskiem. Tymczasem w pojedynczym przebiegu rzeczywistego eksperymentu otrzymuje się jeden wynik: ślad na detektorze, wskazanie miernika albo konkretny zapis w pamięci aparatu.
Problem nie polega na niezdolności mechaniki kwantowej do wyznaczania statystyk – standardowy formalizm poprawnie przewiduje rozkłady wyników pomiarów. Trudność dotyczy raczej tego, czy przejściu od amplitud prawdopodobieństwa do jednego zaobserwowanego wyniku odpowiada realny proces fizyczny. Amplitudy te są liczbami zespolonymi, a kwadraty ich modułów wyznaczają prawdopodobieństwa poszczególnych wyników. Otwarte pozostaje też, czy postulat załamania opisuje proces fizyczny, czy tylko zmianę informacji przypisywanej przez obserwatora. W ujęciach informacyjnych teoria kwantowa bywa przedstawiana jako algorytm wyznaczania prawdopodobieństw zdarzeń, a nie jako opis rzeczywistości niezależnej od obserwatora.