Kolejne transpozycje zmieniają dźwiękowy punkt odniesienia muzyki: w pierwszym akcie przesuwa się on coraz wyżej, natomiast w drugim powraca do punktu wyjścia, tworząc odpowiednik pełnego obrotu śruby.
Temat główny obejmuje wszystkie dwanaście dźwięków skali chromatycznej, Britten nie traktuje go jednak jako serii poddanej ścisłym regułom dodekafonii. Materiał ten stanowi przede wszystkim punkt wyjścia do kolejnych przekształceń: kompozytor stosuje inwersję tematu i swobodnie zmienia kolejność jego dźwięków w poszczególnych wariacjach.
Partytura jest przeznaczona na trzynastoosobową orkiestrę kameralną. Niewielki skład umożliwia szczegółowe kształtowanie brzmienia i ścisłe powiązanie instrumentacji z przebiegiem akcji. Poszczególnym dźwiękom tematu odpowiadają charakterystyczne barwy instrumentalne, a zmiany instrumentacji wpływają na znaczenie i sposób odbioru materiału muzycznego. Jego przekształcenia służą również charakteryzowaniu bohaterów i sytuacji scenicznych, natomiast podobieństwa między odmianami materiału związanymi z poszczególnymi postaciami podtrzymują niejednoznaczność fabuły. Muzyka nie tylko towarzyszy zatem wydarzeniom przedstawionym w libretcie, lecz także współtworzy ich atmosferę i znaczenie.