Na kształt powstającej doktryny wpłynęła własna choroba Browna. Pierwszego ataku podagry doznał w wieku trzydziestu pięciu lat, po kilku miesiącach obfitego jedzenia i picia, i leczył się wtedy ścisłą wstrzemięźliwością. Gdy i przy drugim ataku nie przyniosła ona ulgi, uznał, że przyczyną dolegliwości jest nie nadmiar sił, lecz osłabienie organizmu, i wrócił do diety mięsnej, wina i opium. Guenter B. Risse zwracał uwagę, że Brown miał niewielkie doświadczenie kliniczne, a własne cierpienie potraktował jako empiryczne potwierdzenie swoich uproszczonych tez o chorobie i leczeniu.
Syn Browna i Charles Creighton odmiennie przedstawiali zerwanie z Cullenem. Życiorys pióra syna przedstawia Cullena jako protektora, który świadomie zawiódł zaufanie. Creighton w przypisywał niepowodzenia w znacznej mierze samemu Brownowi: jego zdaniem Brownowi zdarzało się nieświadomie stawiać szanowanych kolegów w sytuacji bez wyjścia, obracał się głównie wśród wielbicieli i nie zabiegał o względy ludzi wpływowych.
Wykłady prywatne i doktorat