Organizacja popierała postulaty irredentystyczne, argumentując, że po wojnie Grecja powinna mieć prawo do aneksji części terytoriów Albanii i Bułgarii. W latach 1944–1945, po wycofaniu się sił państw Osi i ich ewakuacji z Grecji, EDES brało udział w wysiedleniu społeczności Albańczyków czamskich (Czamów). Działania te były konsekwencją kolaboracji tej społeczności z okupantem, obejmującej zbrodnie i czystki etniczne wymierzone w miejscową ludność grecką (patrz: zbrodnia w Paramythii). Wysiedlenie zostało zatwierdzone przez Dowództwo Alianckie na Bliskim Wschodzie w dyrektywie nakazującej „wypchnięcie [Czamów] z Grecji do Albanii”. Później Ludowa Republika Albanii oskarżyła Grecję o popełnienie – za pośrednictwem EDES – zbrodni wojennych polegających na atakowaniu wiosek zamieszkanych przez Czamów i mordowaniu ludności cywilnej.
Początki zbrojnego oporu Podobnie jak większość podobnych ugrupowań, EDES początkowo ograniczało swoją działalność do Aten. Dzięki poparciu wielu wpływowych wojskowych związanych z obozem wenizelistycznym i republikańskim, organizacja nawiązała kontakt z EAM i podjęła próby współpracy.