W pierwszych dwóch wiekach cesarstwa Sycylia przeżywała okres względnego pokoju. Rozwijały się miasta, sieć dróg i posiadłości ziemskie. Syrakuzy pozostawały największym ośrodkiem wyspy, choć ich znaczenie polityczne było mniejsze niż w czasach hellenistycznych. Pomimo rzymskiego panowania kultura grecka zachowała na Sycylii bardzo silną pozycję. Szczególnie we wschodniej części wyspy greka pozostała ważnym językiem życia miejskiego i kulturalnego.
W III wieku Sycylia nadal pozostawała stosunkowo bezpieczna w porównaniu z prowincjami granicznymi. W wyniku reform administracyjnych Dioklecjana Sycylia pozostała odrębną prowincją i została włączona do diecezji Italii. W IV wieku diecezja ta wchodziła w skład prefektury Italii.
Sytuacja Sycylii pogorszyła się w V wieku wraz z pojawieniem się Wandalów w Afryce Północnej. Po zdobyciu Kartaginy przez Wandalów w 439 Sycylia znalazła się w bezpośrednim zasięgu ich działań. Od lat 40. V wieku wyspa była wielokrotnie atakowana i plądrowana. Zachodnie cesarstwo nadal utrzymywało administrację i siły wojskowe na wyspie, a działania Wandalów miały początkowo charakter przede wszystkim najazdów.