Przewidziany przez niego szybki wzrost przewodnictwa cieplnego w niskich temperaturach zaobserwował dopiero w 1951 roku Berman w Oksfordzie, i to w substancjach, które akurat nie zawierały różnych izotopów.
Początki kariery Peierls przyjął propozycję Pauliego, by jesienią 1929 roku zostać jego asystentem w miejsce Felixa Blocha. Sam Pauli mawiał o nim, że „mówi tak szybko, że zanim zrozumie się, co powiedział, twierdzi już coś przeciwnego”. Zarabiał na tym stanowisku 400 franków szwajcarskich miesięcznie i planując małżeństwo, obliczył, że jest to suma wystarczająca dla jednej osoby, ale nie dla dwóch. Jeszcze przed objęciem asystentury przełożył na niemiecki nową książkę Louisa de Broglie’a o mechanice falowej. Żaden francuski wydawca nie podjął się wówczas druku oryginału, więc pierwszeństwo miały wydania niemieckie i angielskie. Pozostał na tym stanowisku trzy lata, czyli dłużej, niż taka asystentura trwała zwykle – Pauli z zasady wymieniał asystentów i trzy lata były rekordem.