Felibryzm a Francja thumb|Frédéric Mistral, około 1860 Nie wszyscy z równym entuzjazmem odnieśli się do koncepcji prowansalskiego odrodzenia. Victor Gélu (Victor Gelu), twórca rewolucyjnych pieśni w gwarze marsylskiej, nie zgodził się przystąpić do felibrów, uzasadniając to chęcią utrzymania pełnej niezależności. Mimo to Mistral nigdy nie przestał darzyć go podziwem i opatrzył serdeczną przedmową pośmiertne wydanie jego dziełMarcel Decremps, Mistral, mage de l'Occident, La Colombe, Paris 1954, s. 23.. Od roku 1862, kiedy to zredagowano pierwszy statut, Związek Felibrów szybko się rozrastał, zyskując uznanie jako kulturalna i literacka organizacja zwolenników francuskiego Południa. W latach 1876–1888 Mistral, wybrany na pierwszego oficjalnego przewodniczącego Związku, aktywnie współtworzył i rozbudowywał oddziały regionalne, a w latach 1891–1899 nadzorował wydawanie ambitnego literackiego kwartalnika „L'Aiòli”. Chociaż poeta nigdy nie zebrał w jednym dziele swoich koncepcji społecznych i politycznych, powszechnie mówiono o „doktrynie Mistrala”, zgodnie z którą należy usilnie dążyć do rozkwitu kultury prowansalskiej.