Spór zakończyła ugoda z 1470 roku: mieszczanie Nowego Sącza zobowiązali się wypłacić Wierzbiętom rekompensatę, a dziedzice Przyszowej zrezygnowali z dalszych roszczeńSzczęsny Morawski, Sądecczyzna za Jagiellonów z miasty spiskiemi i księstwem oświęcimskiem, Kraków 1865, s. 244–248, dyplomy CXLVII–CXLVIII. Ugoda z 1470 roku przewidywała wypłatę 24 grzywien w celu zakończenia sporu. W układzie z 1468 roku wymienieni są Marcin i Jan; wydany tekst ugody z 1470 roku podaje Marcina i Wierzbiętę..
Pod koniec XV wieku Wierzbiętowie powiększyli swoje posiadłości o dobra w okolicach Bilska, niedaleko Rożnowa. W 1486 roku Wierzbięta z Przyszowej, żonaty z Elżbietą, córką Wiernka z Bilska, nabył część tamtejszych dóbr od jej siostry Małgorzaty RatołdowejKrużlowa, w: Słownik historyczno-geograficzny województwa krakowskiego w średniowieczu, Instytut Historii PAN, zapiski z 1486 i 1488 roku (GK 22, s. 445–447;