„Czytelnik” był największym wydawcą prasy i popularnej literatury w Polsce w pierwszych latach po drugiej wojnie światowej. Prasa tzw. czytelnikowska cieszyła się dużą popularnością, ponieważ zawierała mniej propagandy niż prasa partyjna, bywała nawet określana jako „prasa bezpartyjna”. „Czytelnik” nie był związany formalnie z PPR, ale pozostawał pod jej wpływem i kontrolą. Wydawnictwo, podobnie jak spółdzielnie „Książka” czy „Wiedza”, realizowało politykę kulturalną kształtującego się polskiego państwa socjalistycznego. W okresie 1945–1948 było to centrum polskiej kultury pod zarządem Borejszy, którego określano mianem „papieża prasy”. Czesław Miłosz nazwał działalność Borejszy „państwem książki i prasy”, a jego samego „najbardziej międzynarodowym z polskich komunistów”.
Utrata tytułów prasowych W wyniku przyspieszonej stalinizacji pod koniec lat 40. XX w. istniejący jeszcze do roku 1948 rynek prasowy z pewnymi oznakami wolności, zostaje poddany większej kontroli partyjnej. KC PPR już w 1947 r. ostro skrytykował politykę wydawniczą „Czytelnika” i Borejszy, za jej „pseudoneutralizm” i „bezprogramowość”. W 1948 r. odwołano Jerzego Borejszę ze stanowiska prezesa, a Komisja Prasowa wydała nowe wytyczne dla prasy „Czytelnika”, jako pomocniczego oręża partii. Od maja 1950 r.