KC PZPR ustalił obowiązek zatwierdzania przez siebie redaktorów naczelnych, ich zastępców i sekretarzy pism, w tym wydawanych przez „Czytelnika”, a komitety wojewódzkie PZPR uzyskały taką władzę w terenie. Przygotowywano się do centralizacji rynku prasy.

Na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 marca 1951 roku, w kwietniu 1951 r. RSW „Prasa” przejęła Instytut Prasy „Czytelnika” i ponad 30 przypisanych do niego, popularnych i masowo wydawanych w Polsce, tytułów prasowych (w tym „Życie Warszawy”, „Przyjaciółkę”, „Przekrój”, „Świat Młodych” czy „Przegląd Sportowy”). Spośród przekazanych tytułów 17 gazet i czasopism przetrwało do końca PRL, kolejnych 12 tytułów po pewnym czasie uległo likwidacji (np. „Nowa Kultura” i „Po Prostu”), resztę przekazano innym wydawnictwom. Tytuły te, mimo przejęcia, nadal nazywano „prasą czytelnikowską”. Dział informacyjny Agencji Publicystyczno-Informacyjnej „Czytelnika” zasilił Agencję Robotniczą „Prasy”.

W wyniku kolejnych zmian rynku prasy w Polsce w 1973 roku, tytuły prasy czytelnikowskiej przejęła nowo powołana RSW „Prasa-Książka-Ruch”.